Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νατάσσα Μποφίλιου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νατάσσα Μποφίλιου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2016

Νατάσα Μποφίλιου


 
Νατάσα Μποφίλιου - Στην Υγειά μας (Μόνο τα τραγούδια)

Αυτά είναι!! 


Χρώμα






Μόντε Σολάρο, στο Κάπρι

Monte Solaro ,Capri

Τέχνη... 






Εκπληκτικό επί τρεις φορές! 






Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2015

Νατάσσα Μποφίλιου & Πάνος Μουζουράκης - Πες μου μια λέξη , Φθινόπωρο... και μάγισσα...


Τα αστέρια.. 

 Νατάσσα Μποφίλιου & Πάνος Μουζουράκης - 
Πες μου μια λέξη @ Στην υγειά μας

κι εδώ το λινκ... για διπλή ! ακρόαση:  https://www.youtube.com/watch?v=yF_NOBb0-SI

 Γνωστό κι αγαπημένο τραγούδι, από τα ταλέντα μας!!!  Φοβάσαι το πώς θα συγκριθούν με την Κοντού και τον Χορν... και διαπιστώνεις ότι είναι...πραγματικά τα νέα αστέρια!   
 Εδώ απογείωση!!!!!!!!!!!! 


Πτηνόν... Μαύρο... με τέλεια ουρά... !!! 

Αλλιώς... : Φωτομοντέλο!!! 



Φαντασία...
 και μάγισσα με ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ μύτη!!! ... 



Υπέροχο Φθινόπωρο...





Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014

μουσική 11, music 11, Το μέτρημα, Νατάσσα Μποφίλιου



Νατάσσα Μποφίλιου

Γιατί και το κλάμα... επιτρέπεται...

 
Το μέτρημα - Νατάσσα Μποφίλιου / Τεχνόπολις 2014
Μαζί της οι μουσικοί:
Πιάνο - Θέμης Καραμουρατίδης
Τύμπανα - Κρουστά: Φοίβος Κουντουράκης
Κιθάρες - Μπουζούκι: Σωτήρης Καστάνης
Μπάσο - Γιώργος Μπουλντής
Τσέλο - Άρης Ζέρβας
Βιολί - Μαντολίνο: Δημήτρης Κουζής

Επιμέλεια προγράμματος -Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Ενορχηστρώσεις - Θέμης Καραμουρατίδης
Ήχος - Γιάννης Παξεβάνης
Φώτα - Αλέξανδρος Προδρόμου

Το μέτρημα
Στίχοι: Ευαγγελάτος Γεράσιμος
Μουσική: Καραμουρατίδης Θέμης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Τους ανθρώπους της ζωής μου
κάθισα να τους μετρήσω
τους παρόντες, τους απόντες
κάνα δυο περαστικούς.
Όσους ήρθαν για να μείνουν
όσους έφυγαν πριν γίνουν,
τους κοινόχρηστους, τους ξένους,
τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό, τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.

Τους ανθρώπους της ζωής μου
θα ’ θελα να τους κρατήσω...
Τα αγρίμια, τους αγγέλους
και τους πιο κανονικούς.
Όσους άφησαν σημάδι
όσους πήρε το σκοτάδι,
τους εκείνους, τους τυχαίους
τους πολύ προσωπικούς.

Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
κι είναι η μοναξιά που επείγει
ό, τι με μελαγχολεί.
Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι
ή μου βγαίνουνε πολλοί
σ’ ένα μέτρημα που ανοίγει
την παλιά μου την πληγή.

Άνθρωποι μόνοι που άφησαν σκόνη
φιλίες και αγάπες που πήραν οι δρόμοι
κλεμμένοι, κρυμμένοι, κρυφά δανεισμένοι
τυχαίοι, γενναίοι, δειλοί, φοβισμένοι
δικοί μου και ξένοι, λαμπροί και θλιμμένοι
σε σχέσεις, σε σπίτια καλά κλειδωμένοι.
Χαρούμενοι, άσχετοι, συνεπιβάτες
Μποέμ καλλιτέχνες, παιδιά με γραβάτες.
Εχθροί μου και φίλοι, μικροί και μεγάλοι
που δίνουν με μέτρο, που κάνουν σπατάλη.
Αγάπες που έμοιαζαν να `χουν αξία
και άλλες που ξέμειναν στη χειραψία
Φτωχοί συγγενείς που σερβίρουν τα έτοιμα
οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα.
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα
Οι λογικοί κι όσοι ζουν με το αίσθημα...
Όσοι ζουν με το αίσθημα....
Φοβάμαι...πως χάνω το μέτρημα ....


Όλα τα λόγια, γιατί... είναι... αληθινά...