αν θυμηθείς το όνειρό μου... Πάριος

Αν θυμηθείς το όνειρό μου....

Πάριος

Θα θυμηθείς...;;

θάλασσα

Ναύπλιο 2017....

-♡♥♡♡♥♥

Στην κορφή του λόφου

Με το κυπαρίσσι...

Σαν λουλούδι

Σαν...τραγούδι...

Σε θαυμάζω...

Tζούτζη Μαντζουράνη 29 Ολονυκτίες ενός δίσεκτου Φεβρουαρίου....

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ:

Tζούτζη Μαντζουράνη

29 Ολονυκτίες ενός δίσεκτου Φεβρουαρίου....

Η αγαπητή συγγραφέας και ποιήτρια Τζούτζη Μαντζουράνη έγραψε αυτό το ποιητικό έργο, (από τις εκδόσεις Φίλντισι) το οποίο περιλαμβάνει 29 ποιήματα....

29 Ολονυκτίες ενός δίσεκτου Φεβρουαρίου

Ο Φεβρουάριος του 2016 ήταν ο δίσεκτος και μέσα στην όμορφη αυτή ποιητική συλλογή υπάρχουν 29 ποιήματα... Ένα για κάθε μέρα αυτού του μήνα...

Θα μείνω στα εξής ποιήματα...

2

ΑΝΑΓΚΗ

Την ανάγκη σου

έχω ανάγκη!

Για να μπορώ να ξυπνήσω

το πρωί,

να σηκωθώ απ' το κρεβάτι

να συνεχίσω...

Την ανάγκη να σε σκέφτομαι

χρειάζομαι!

Για να παλεύω με τα θηρία

και να τα βγάζω πέρα.

Την ανάγκη

να σε νιώθω πλάι μου,

κι ας είσαι μακριά μου.

Δίπλα μου να βρίσκεσαι!

Μου κρατάς το χέρι,

τρυπώνεις στα όνειρά μου,

κυριεύεις τις σκέψεις μου,

παίρνεις τις αποφάσεις μου.

Τίποτε άλλο δεν έχω ανάγκη.

Τίποτα δεν χρειάζομαι.

Μόνο την ανάγκη σου.

και...

6

ΟΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ

Σταγόνες βροχής

κυλάει στο τζάμι.

Όπως τα δάκρυα

στα μάγουλά σου.

Οι σταγόνες ενώνονται

η μια με την άλλη

σε μία μεγαλύτερη πάντα.

Τα δάκρυα,

είναι μοναχικά.

Χαράζουν δικές τους πορείες το καθένα

πάνω στα μάγουλα.

Και κάποια κατεβαίνουν

στο λαιμό

και φτάνουν μέχρι

την καρδιά.

Από την πλημμύρα της βροχής

μπορείς να επιζήσεις.

Αν όμως η καρδιά

πνιγεί από τα δάκρυα,

πεθαίνεις.

και θα πω, ότι η αγαπητή Τζούτζη Μαντζουράνη, όπως πάντα, μιλάει στην καρδιά μου. Κάθε της ποίημα είναι μία αποκάλυψη για μένα. Ποτέ δεν γνωρίζω, πώς θα το ολοκληρώσει. Και σε κάθε τέλος ενός ποιήματος μού μένει μία πίκρα... ή μία χαρά... ή κάτι που δεν μπορώ να περιγράψω, εν τούτοις είναι τόσο ευχάριστο για να το σκεφθώ....

Εύχομαι, με αυτήν την ανάρτηση, καλή επιτυχία στην φίλη... Εύχομαι καλές επιτυχίες νάχει και στα δίσεκτα έτη... και στα υπόλοιπα της ζωής της...

Lamprini T. 

Ναύπλιο... επί τρία...

Τρεις ταινίες για το Ναύπλιο...

Πρωτοχρονιά 2017... 

Χρόνια πολλά!!!

Και του χρόνου!!! 

Ναύπλιον, νο 1, αυτήν την θάλασσα... , 2017 

Μπούρτζι νο 1

Ναύπλιον, νο 2, μέσα από σένα, 2017

Ναύπλιο, λιμάνι νο  2

Ναύπλιον, νο 3, ταξειδεύοντας με την σκιά μου, 2017

 Μπούρτζι νο 3

Lamprini T. 

Εκείνη η πρωτοχρονιά!

Ο φίλος Νικήτας για άλλη μια φορά.... στην υπέροχη εκπομπή που κάνει καθημερινά στο ραδιόφωνο, θα διαβάσει κάποια κείμενα σχετικά με την ενηλικη και παιδική μας ηλικία... Προχθές η σχετική εκπομπή...  Εδώ... η δική μου ιστορία...

Ελπίζω να σας αρέσει...

 9 Απρ 2013

Εκείνη η πρωτοχρονιά! 

Κάποτε ερχότανε και η πρωτοχρονιά, χαιρόμουν που έμπαινε ένας νέος χρόνος στην ζωή μου... και εγώ ήμουν εκεί και την ζούσα εκείνη την στιγμή!!... Ακόμα την χαίρομαι!

Εκείνη η πρωτοχρονιά! 

Μα, εκείνη την πρωτοχρονιά... όταν ήμουν μικρό κορίτσι, κάτι ξεχωριστό είχε γίνει.  Εγώ κι η ξαδέλφη μου, βγήκαμε έξω από το σπίτι για να την χαρούμε αλλιώτικα!!!

Όταν πρωτοέγινε, ντρεπόμασταν λίγο... Πηγαίναμε δειλά δειλά, στην αρχή  και τρέχαμε λίγο, πάνω κάτω στην γειτονιά μου.  Αργότερα... καθώς περνούσαν τα χρόνια,  μην φανταστείτε πολλά χρόνια, τρέχαμε πιο ζωηρά, πιο θαρρετά... Δεν μας ένοιαζε πια, αν θα μας δει κανείς. 

Και  κανείς δεν μας έβλεπε, γιατί όλοι ήταν στο όμορφο σπίτι τους. Η  γειτονιά μου, ξέρετε,  έχει πολύ όμορφα σπίτια... μονοκατοικίες  με ωραίους  ανθρώπους!!!.... , γι' αυτό είναι και μια γειτονιά με όμορφα σπίτια!!.... 

Το ωραίο, λοιπόν,  ήταν ότι  δεν κοιτούσε κανείς έξω..  Ήμασταν μόνες στον δρόμο, και απολαμβάναμε τον χαλασμό... Γιατί  στην πόλη μου, ακούγονται όχι μόνον οι καμπάνες, που χτυπούν χαρούμενα, αλλά και τα καράβια.   Όλα τα καράβια... αρχίζουν δειλά δειλά να κορνάρουν και... ωωωω!!! Τι ήχος μετά!!!... Γεμίζει η θάλασσα με τις κόρνες τους και η πόλη μου... Γεμίζει με την χαρά της πρωτοχρονιάς... 

Τρέχαμε, λοιπόν, πιο θαρρετά... και μου φαίνεται.. ψιλοτραγουδούσαμε κάτι... χοροπηδώντας σαν κατσικάκια... στον δρόμο μας... στην οδό .... 

Και πέρασαν κάποια χρόνια,  η ξαδέλφη μου παντρεύτηκε, απόκτησε παιδιά και πήρε τον δρόμο της... 
Εγώ.. όχι... 

Ακόμα ονειρεύομαι αυτή την έξοδό μας ... στην γειτονιά... την πρωτοχρονιά...

Ώσπου το τόλμησα... πριν από κάποια χρόνια...

Βγήκα έξω... ναι, πρωτοχρονιά ήτανε...και έτρεξα έξω, μόνη μου... σαν κατσικάκι... και σε κάθε χαρούμενο βήμα, σκεφτόμουν την παιδική μας ηλικία... Όλες τις Πρωτοχρονιές που έζησα μαζύ με την ξαδέλφη μου, αλλά και τις πρωτοχρονιάς που έχασα από τότε... γιατί ήμουν μόνη και όταν είσαι μόνος  δεν χαίρεσαι , όπως λένε... Η χαρά σου δεν γίνεται διπλή, ούτε η λύπη σου μοιράζεται στα δύο... Κρίμα...

Όμορφα που ήτανε!!!... Περασμένα... αλλά... όμορφα.... 

Σε ευχαριστώ, καλή μου ξαδέλφη για τις Πρωτοχρονιές που περάσαμε μαζύ...  και σου εύχομαι... όλες οι Πρωτοχρονιές σου... νάναι χαρούμενες!!!.... Μαζύ με αυτούς που αγαπάς και σε αγαπούν!!! Όλες!!

Λαμπρινή
 η ξαδέλφη σου.... 

6/4/2013, τελική επεξεργασία

ΠΗΓΗ!!!   http://musicpicturesartetc.blogspot.gr/2013/04/blog-post_9.html