Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιερωμένο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιερωμένο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 30 Απριλίου 2023

πρωτομαγιά και αφιερωμένο στους νέους φίλους... Μαρία Κυμάκη, Maria Kymakh και PHƯƠNG AN LUÂNO


μετά από τόσον καιρό... 2 νέοι φίλοι... μια χαρά... 


Καλή Πρωτομαγιά

 Mάης, May, παιδικό τραγούδι, 2011



να πιάσετε τον Μάη... 

Μάης (το στεφάνι)

και νάναι ο καλύτερός σας... 

o καλύτερος 


Lamprini T. 



Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , , ,

Πέμπτη 28 Μαρτίου 2019

"όμορφη κόρη της αγάπης"..., αφιερωμένο στην νέα φίλη katerina papadopoulou



 https://www.youtube.com/watch?v=5pUhjCanUZ8

"όμορφη κόρη της αγάπης"...
Ο Παβαρόττι πολιορκεί την νέα του αγάπη, ενώ η παλιά του κλαίει γι' αυτά... που βλέπει, μαζύ με τον πατέρα της...
Αυτά έχει η ζωή...
Βέρντι ο συνθέτης και Ριγκολέττο το έργο.... 
για σάς... 









πάμε... αλλού!!... 













μνημείο... 

Χρόνια πολλά!!!!!!!!!!!!!!!!





Αναρτήθηκε από στις 6 σχόλια:
Ετικέτες , , ,

Παρασκευή 21 Δεκεμβρίου 2018

Άγια Νύχτα, αφιερωμένο στους φίλους μου, Καλά Χριστούγεννα!!!!!!!!!



Άγια Νύχτα, αφιερωμένο στους φίλους μου, 
τραγουδησμένο... από... εμένα... :) = χαμόγελο... 




Καλά Χριστούγεννα!!  Χρόνια πολλά, με υγεία και

χαρές!!!

Καλά Χριστούγεννα!!



Χρόνια πολλά, με υγεία

 και χαρές!!! 

















Αναρτήθηκε από στις 4 σχόλια:
Ετικέτες , , ,

Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2018

"κάποια σαν εσένα"...



για σένα... 

"κάποια σαν εσένα"...

https://www.youtube.com/watch?v=hLQl3WQQoQ0&list=RDQMPwGfxjyZSNo&fbclid=IwAR2rR8FIsEuMCbZFCRYKI0O2mNNTlL6KUBRXxpiVfLK3ZkSjrzCElSwMzEg






45 περάσαμε... 


θέλουμε άλλα 7....












γι' αυτό: 


Δίπλωμα... 


για να δούμε... 







είναι κι η πτυχιακή.. ναι... οκ...   :) = χαμόγελο... 












Αναρτήθηκε από στις 7 σχόλια:
Ετικέτες , , , ,

Τετάρτη 18 Ιουλίου 2018

Καμπαγιέ, Χορν, Βαρκαρόλα αφιερωμένο στους νέους φίλους... Yannis Politopoulos και Woman





Caballé, Horne - Barcarolle
Καμπαγιέ, Χορν, Βαρκαρόλα

 Καμπαγιέ Σοπράνο

 Χορν, Μέτζο Σοπράνο... 

 και ταξείδι με την Βαρκαρόλα... 





είμαστε κι εμείς... τα παχουλά της γης... 




ταχυδακτυλουργός... με τέχνη... 







κάστρο στο πουθενά... 













Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , , , ,

Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2018

πόλις των Αθηνών, ένα πορτραίτο μίας Μητροπόλεως που αλλάζει... , αφιερωμένο στην νέα φίλη Woman, καλώς ώρισες

City of Athens - A Portrait of a Changing Metropolis

πόλις των Αθηνών, ένα πορτραίτο μίας Μητροπόλεως που αλλάζει... 

όχι, δεν την έχω ξαναδεί έτσι την... Αθήνα.... 

αν και πάντα μού αρέσει.... 

ή εδώ: https://vimeo.com/256590553




πιγκουϊνάκια... τι άλλο;.... 







παιγνίδι με το φως... 





να τις περνάμε τις γέφυρες... 

Δεν γίνεται αλλιώς... 












Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , ,

Σάββατο 23 Δεκεμβρίου 2017

Αγια Νύχτα, αφιερωμένο σε σάς.... από την... Λαμπρινή!!! :) = χαμόγελο...


για Νύχτα, αφιερωμένο σε σάς.... από την... Λαμπρινή!!! :) = χαμόγελο... 


η πλατεία στολίστηκε... 








το παιδίον γεννήθηκε... 









κι ομόρφηνε... τον κόσμο!!!!!!!!!!!!













Αναρτήθηκε από στις 4 σχόλια:
Ετικέτες , , , ,

Σάββατο 4 Μαρτίου 2017

Ζογκλέρ και... μουσικός!!! Αφιερωμένο στον νέο φίλο.. d7j7! Καλώς τον!!!











Ταλέντο... μουσικό και... εκπληκτικός ζογκλέρ.... !!









Για σένα... 









Γεια σου, αντανάκλαση.... !!! 










Αυτό το βλέμμα.... 

















Αναρτήθηκε από στις 2 σχόλια:
Ετικέτες , , , ,

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016

Εις μνήμην Γιάννη Τσίγκρα ποιητή, συγγραφέα




Ό,τι μπόρεσα να βρω για τον Γιάννη Τσίγκρα.  Έναν φίλο απ' τα μπλογκ, μετά απ' το φέις... έναν φίλο ζωής...


kai na adelfe mou.wmv


giannis tsigkras.wmv


kolaz stigmwn ekdhlwshs.wmv





"Αι Λέξεις" - Γιάννης Τσίγκρας - Δημ. Ραδ. Βόλου 1

Πληροφορίες απ' το βίντεο: 
"Αι λέξεις" - Ραδιοφωνική εκπομπή του Γιάννη Τσίγκρα στο Δημοτικό
Ραδιόφωνο Βόλου. Καλεσμένη του η Κατερίνα Σταματίου - Παπαθεοδώρου. Θέμα: Βιβλία. (Γράμμα στη μάννα με δύο ν και Ιστορία που την έγραψαν παιδιά) Καλοκαίρι 1999 
Συνέντευξη της ίδιας από τον συγγραφέα Γιάννη Τσίγκρα.



"Αι Λέξεις" - Γιάννης Τσίγκρας - Δημ. Ραδ. Βόλου 1γ


"Αι Λέξεις" - Γιάννης Τσίγκρας - Δημ. Ραδ. Βόλου 1δ


"Αι Λέξεις" - Γιάννης Τσίγκρας - Δημ. Ραδ. Βόλου 2

"Αι Λέξεις" - Γιάννης Τσίγκρας - Δημ. Ραδ. Βόλου 3


"Αι Λέξεις" - Γιάννης Τσίγκρας - Δημ. Ραδ. Βόλου 4



Οι τερματοφύλακες των πάρκων - Γιάννης Τσίγκρας

Mία ανάρτηση απ' το μπλογκ του, με τους γονείς του... http://giannistsigkras2012.blogspot.gr/2013/02/blog-post_7038.html

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013


ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΣΜΙΛΕΥΟΥΝ ΤΟ ΑΕΙ


ΓΑΡΥΦΑΛΛΟΣ ΔΟΥΚΙΔΗΣ - ΠΑΡΕΛΑΣΗ 1966-
ΚΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΩΝ,
ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΟΧΡΩΜΟ ΣΑΚΚΑΚΙ



Η ΜΗΤΕΡΑ, ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΣΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΤΗΣ .
ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ-
ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ
ΟΥΡΑΝΟΔΕΙΧΤΕΣ-
ΕΒΔΟΜΗΝΤΑΟΧΤΑΧΡΟΝΗ


Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΤΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ,
ΚΟΜΠΑΡΣΟΣ,
ΠΛΑΪ ΣΤΗ ΛΑΜΠΕΤΗ
Αναρτήθηκε από στις  

Ετικέτες 

2 σχόλια:

  1. .... o πατέρας.. η μητέρα.. τι όμορφο!!! ...
    νάσαι καλά φίλε Γιάννη!
    Απάντηση
  2. Ναι,Παρασκευή μου, όλα καλά και σ' ευχαριστώ. Σκέπτομαι μόνο το "γιατί γίνονται όλα αυτά";Τί σημασία έχει ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ;Να το δούμε εικαστικά ή τους, ήδη, ψηλαφώ;Γιατί θυμούμαστε το Παρελθόν όταν το κάνουμε, σχεδόν, Παρόν μας;
    Απάντηση

  5. Δύο βιβλία του εδώ: 

Η δίψα του Ελπήνορα
Διηγήματα
Συγγραφείς:   Γιάννης Τσίγκρας
Θέμα:  Ελληνική πεζογραφία
Εκδότης: Νεφέλη
Σελίδες:  108
Ημ. Έκδοσης: 01/01/1996

Τερματοφύλακες των πάρκων
Τερματοφύλακες των πάρκων
Συγγραφείς:   Γιάννης Τσίγκρας
Θέμα:  Ελληνική πεζογραφία
Εκδότης: Νεφέλη
Ημ. Έκδοσης: 01/01/1990












Κάτι για μένα... από το 2012...






Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

Στη φίλη Παρασκευή Μαλούχου


ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ ΒΑΒΥΛΩΝΟΣ
 Ή
                           Η ΒΙΛΑ ΤΗΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ


Στη φίλη Παρασκευή Μαλούχου





Η Λόλα, μια παλαιά μου γειτόνισσα( Ρίτσα ήταν το όνομα που σε κάποιους είχε δηλώσει ως  βαφτιστικό της, αλλ΄αμφιβάλλω αν  κι εκείνο υπήρξε  πραγματικό),είχε μια μάνα, μια γριούλα  υπερβολικά σκυφτή και πάντα χαμογελαστή.
Η γυναικούλα αυτή διατηρούσε μονίμως  την έκφραση του ανθρώπου που, μυστικά, συνομιλεί με τη μάνα γη- προς αυτή μόνο της επέτρεπε  μια βαριά  κύφωση της να νεύει.  
Όταν σε συναντούσε, περπατώντας από το σπίτι της έως την ελιά του Μποχώρη, το μοναδικό δέντρο της γειτονιάς, τραγουδώντας σμυρναίικα τραγούδια, όταν σε συναντούσε, σε χαιρετούσε και  πρότεινε να σε φιλοξενήσει “στη βίλα της, στην Κηφισιά”. Κι όταν έβλεπε, κοιτάζοντας πλάγια και πάνω, την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου, έκανε μια μικρή υπόκλιση  και “ιδού, περάστε” έλεγε κι ανέβαινε αόρατα σκαλοπάτια, άνοιγε, χωρίς το παιδικό τσιγκλιδόν ανύπαρκτες πόρτες, σου πρόσφερε αέρινες καρέκλες και σε κερνούσε νεραντζάκι γλυκό, εκεί στη μέση του  δρόμου, πλάι στα αποσιωποιητικά της σβουνιάς που άφηναν τα άλογα, μαζί με  τα χρεμετίσματα και τις επί ώρες αιωρούμενες φωνές των πλανοδίων.
Από την κόρη της βέβαια μάθαμε ότι, με την καταστροφή της Σμύρνης, ήλθε κι εγκαταστάθηκε σε ένα τσιγκομαχαλά της Κοκκινιάς. “Τότε έπαθε”, συμπλήρωνε η Λόλα.
Αυτή ήταν και η μόνη τρέλα που είχε. Σ΄ όλα τα άλλα  βρίσκαμε τη συμπεριφορά της  απόλυτα  λογική και φυσική.
            Όσο τη γνωρίζαμε βέβαια, επειδή, τον περισσότερο καιρό, έμενε κλεισμένη στο σπίτι της κόρης της.
 Η Λόλα είχε σίγουρα πατήσει τα πενήντα, διέθετε ημιμύστακα και ήταν παντρεμένη με τον εικοσιοχτάχρονο σμηνίτη  Βλάση, αγνώστου και τότε, επωνύμου.
Δεν θυμάμαι γιατί την προσαγορεύμαμε με  εκείνο το όνομα. Ίσως  άρεσε στην ίδια, ίσως στον άντρα της, ως  χαϊδευτικό. Τώρα που το σκέφτομαι- σ΄ εκείνη την ηλικία, ακόμη  κι αν μου το΄ λεγες δεν θα το καταλάβαινα- ίσως να αποτελούσε δημοφιλές ψευδώνυμο, από εκείνα που γράφονται σε πόρτες σπιτιών με κόκκινα φανάρια. Δεν το λέω αυθαίρετα αυτό. Τη χαρακτήριζε μια ελευθεριότητα συμπεριφοράς, με εκφράσεις που έκαναν τις άλλες γειτόνισσες να τινάζονται, όσες την άκουγαν για πρώτη φορά- η οποία τις περισσότερες φορές ήταν και η τελευταία- ή να ξεροκαταπίνουν, οι ελάχιστες που την είχαν πλέον συνηθίσει.
Έμεναν με ενοίκιο σ΄ ένα δωματιάκι με μια μεγάλη δίφυλλη, καφετιά πόρτα που άνοιγε κατευθείαν στο δρόμο.
Το κυρίως σπίτι βρίσκονταν στο βάθος μιας αυλής χωρίς χαραγμένο κήπο, ένα οικόπεδο δηλαδή, πνιγμένο στα αγριολούλουδα, μαργαρίτες και ανεμώνες και “του κούκου το ψωμί”. Εκείνα τα χρόνια, περνούσαμε το χαμηλό πορτάκι και ψάχναμε εκεί για μαρουδίτσες και ακρίδες.  
Αυτή την πόρτα βλέπαμε να  περνάει βιαστικά το “ζευγάρι της Αγίας Παρασκευής”, όπως τους έλεγε- δεν ξέρω για ποιο λόγο-η μάνα μου. Με κατεβασμένο το κεφάλι, ανασηκώνοντας τους γιακάδες των  πελώριων παλτών που συνήθιζαν, ακόμη και φθαρμένα, να φορούν τότε.
Πράγματι κρύβονταν. Γιατί και από ποιους το γνωρίσαμε αργότερα. Εκείνοι δήλωναν ότι “θα έπρεπε να προσέχουν την υπηρεσία του Βλάση”, επειδή δεν επιτρέπονταν οι γάμοι των στρατιωτικών, κάτω από κάποια ηλικία- δεν γνωρίζω αν ισχύει ακόμη αυτή η απαγόρευση.
Ο γάμος τους έγινε με άκρα μυστικότητα και με κουμπάρο τον πατέρα μου, που αναλάμβανε όλες τις “δύσκολες αποστολές”, στον Προφήτη Ηλία Αλυκών, ένα μικρό  ξωκκλήσι ,  πάνω σε ένα λόφο,  απέναντι από  τα τείχη που έχτισε στην περιοχή ο Δημήτριος ο Πολιορκητής για να προστατεύσει την πόλη που πήρε το όνομά του.
Ανεβαίναμε συχνά στο εκκλησάκι. Θυμάμαι κάποιους μαγικούς εσπερινούς,  με τις παλιές εικόνες να χάνονται σε σύννεφα λιβανιού στα Ανοιξαντάρια.
Φτάναμε στην κορυφή του λόφου  από ένα μονοπάτι που θύμιζε φίδι που λιάζεται, ξαπλωμένο μέσα σε φραγκοσυκιές και θυμάρια. Αριστερά  απλώνονταν η  θάλασσα  και μπροστά παλαιά Εθνική οδός Βόλου- Αθηνών τραβούσε προς το λόφο του Σωρού. Στον ανήφορο, βλέπαμε από ψηλά να ανεβαίνουν μακρύκαρα, σούστες και το λεωφορείο της γραμμής Βόλου- Αθηνών. Αυτά ήσαν τα μόνα οχήματα που κυκλοφορούσαν τότε.
 Σ΄ ένα στρογγυλό κουτί από σοκολατάκια του 1938 όπου , κατά παράδοση, φυλάμε τις παλιές  φωτογραφίες, υπάρχει, ασπρόμαυρα απαθανατισμένη σε μυγοδιάστικτο πλαίσιο, η έξοδος του ζευγαριού από το ναΐσκο. Οι λίγοι καλεσμένοι κοιτάζουμε προς τη δύση. Μόνον ο Γιώργος, ο Αράπης, συνομήλικος μου, κουρεμένος με την ψιλή, με  παντελονάκι έως τα  γόνατα, είναι στραμμένος  προς τα αριστερά και, γονατιστός, μοιάζει να παίζει  βόλους  με τα κυπαρισσόμηλα του προαυλίου.
Υποθέτω ότι οι υπόλοιποι  θαυμάζουμε τα χρυσάφι του δειλινού στην κορυφή Παλατάκι. Στις αιθρίες, κυρίως της Άνοιξης και του Φθινοπώρου, στην αργή του τσουλήθρα, ο ήλιος βυθίζεται εκεί, αφήνοντας πίσω του  όλες τις ανταύγειες του ωχρού και του κόκκινου. Είναι εντυπωσιακό ότι κανείς δεν προσέχει το ζευγάρι, καμιά κοπελίτσα της παντρειάς δεν κοιτάζει “πόσο όμορφη είναι η νύφη”. Ακόμη κι ο Βλάσης, λίγο σκυφτός, φαίνεται να προσπαθεί να συνειδητοποιήσει κάτι. Η Λόλα βλέπει κατευθείαν στο φακό, χωρίς όμως να  καμαρώνει.
 Μόνον η  μάνα της, λίγο πιο σκυφτή απ΄ ό,τι  τη θυμάμαι, με ολάνοιχτα χέρια, δεξιώνεται ήδη τους καλεσμένους στη βίλα της Κηφισιάς.
Με την εγκατάστασή τους, ως νόμιμου πλέον ζευγαριού, η Λόλα και ο Βλάσης όρισαν τις σχέσεις τους με τους γείτονες, υπολογίζοντας ως ανισοσκελή κι αντεστραμμένη τη γνωστή λογιστική: Λαβείν ναι, δούναι όχι. Ευχαρίστως έτρωγαν από τα σκεπασμένα πιάτα της σπιτονοικοκυράς τους, της Αρετής, εύκολα ζητούσαν δανεικά από τη χοντροΕυτυχία, την πιο καλόκαρδη γυναίκα στο “Συνοικισμό Αναπήρων” – έτσι ονομάζονταν πομπωδώς η επικράτειά μας, τα δυο τετράγωνα με τα πέντε, όλα κι όλα, σπίτια. Το μπακαλοδεύτερο του πατέρα μου, που σώζονταν ως τον καιρό της πλημμύρας στη Νεάπολη, μαρτυρούσε ότι η καθημερινή, βερεσέ,  τροφοδοσία τους περιλάμβανε αυγά ημέρας, ξηρά χταπόδια, ελιές θρούμπες και ρετσινάτο κρασί χύμα.
Όλοι  τα βοηθούσαν “τα καημένα τα  παιδιά”.
 Κι εκείνοι ζητούσαν, δέχονταν κι επεδίωκαν αυτή τη βοήθεια. Χωρίς όμως να προσφέρουν. Ούτε καν τις ελάχιστες πληροφορίες οι οποίες,  σε κάθε μικροκοινωνία, επιτρέπουν την οικείωση μέρους του ζωτικού χώρου του άλλου, έτσι ώστε να λειτουργεί η κοινότητα..Nα χαίρονται, δηλαδή, οι πάντες με τη χαρά του ενός και να καθίσταται   κοινή η ατομική θλίψη.
 Ή (επειδή δεν ζούμε σε κοινωνία αγγέλων) να συμβαίνει και το αντίθετο: Η πίκρα του ενός να αποτελεί πηγή αγαλλίασης εκείνων που στενοχωρούνται με τη στιγμιαία ευδαιμονία του.
Απαγόρευαν κάθε εισβολή στο μικρόκοσμό τους. Όταν ο άντρας της έφευγε με το πρώτο λεωφορείο  για το αεροδρόμιο, εκείνη έπιανε το κέντημά της. Συχνά, συνήθως όταν γύριζε από τη δουλειά του, συντρόφευε τις δυο γυναίκες η Αντριάνα, ο μοναδικός εν Ελλάδι τραβεστί εκδοροσφαγέας. Φαλακρός, με αλογοουρά, μακρύ φουστάνι και ματωμένες γαλότσες. Στην επιλογή του  πιστεύω ότι βοήθησε και το ότι, συν τοις άλλοις, ήταν και κωφάλαλος.
Η Λόλα μιλούσε ακόμη και σε μας τα παιδιά. Έμπαινε στα παιγνίδια μας. Με τη βέρα της παίζαμε τo “που ΄ντο, που΄ ντο το δαχτυλίδι”.

Κάποια μέρα, η  δίφυλλη  καφετιά πόρτα παρέμεινε κλειστή. Ένας σκύλος γεύτηκε το περιεχόμενο του σκεπασμένου πιάτου που ακούμπησε η σπιτονοικοκυρά στο κατώφλι της. Ο άντρας της όμως, άνθρωπος της πιάτσας, που ΄χε δει κάποιες ύποπτες κινήσεις, ρώτησε κι έμαθε από τον περιπτερά ότι, όχι μόνο ο Βλάσης δεν πήγε στη δουλειά του αλλ΄ αντίθετα, οι τρεις νοικάρηδές του, κρατώντας δυο μεγάλες βαλίτσες, πήραν το πρωινό λεωφορείο για την Αθήνα.
Χωρίς να διστάσει άνοιξε, με το δεύτερο κλειδί που κρατούσε, την πόρτα. Το δωμάτιο άδειο. Τα σανίδια μόνο των ντιβανιών, ένα δοχείο νύχτας, κάλτσες και  παλιές εφημερίδες.
“Τα ενοίκια μου” φώναξε ο σπιτονοικοκύρης κι ειδοποίησε τον πατέρα μου και την χοντροΕυτυχία που γνώριζε ότι “είχαν να λαβαίνουν”. Όλοι μαζί αποφάσισαν να κυνηγήσουν τους λαθροφυγάδες με ταξί.

Τους πρόλαβαν  στον ανήφορο του Μπράλου. Ο ταξιτζής έκοψε, κορνάροντας, μπροστά στο λεωφορείο. Κατέβηκαν ο οδηγός, οι τρεις καταζητούμενοι αλλά και κάμποσοι περίεργοι επιβάτες.
Κι εκεί, στο σαματά που ακολούθησε μέσα στην ομίχλη και τρόμαξε ανθρώπους και όρνεα, η “παθημένη”  απομακρύνθηκε λίγο. “ Ελάτε, ελάτε, χωράτε όλοι στη βίλα μας, ελάτε κι εσείς καλοί μου άνθρωποι”, τσίριξε για να ακουστεί, δείχνοντας τους επιβάτες που είχαν κατεβεί. “Να ανοίξω και το χρηματοκιβώτιο- να, πάρτε, πάρτε τα λεφτά σας κι εσείς”, συνέχισε να μοιράζει σ΄ όλους αόρατο πλούτο. “Εμείς δεν είμαστε μπαταξήδες”.

***
Υγ. Κατερίνας: "...Το θέμα της αφιέρωσης
αποφάσισέ το εσύ.Δεν ξέρω τί να γράψω."

Απάντηση: "Τίποτα παραπάνω, Γιάννη. Είναι το "Ευχαριστώ" σου για την τιμή της φιλοξενίας της στο blog της, συν ότι της εύχεσαι τα "Καλύτερα" στη ζωή της! Ξέρει ότι εσύ "δεν τα καταλαβαίνεις τα ιντερνετικά" και σε καταλαβαίνει, όπως όλοι οι φίλοι σου! Γράφε εσύ όπως ξέρεις, κι άσε εμάς να "μιλάμε" για σένα!"
Αναρτήθηκε από στις  
Ετικέτες 

3 σχόλια:

  1. Ευχαριστώ πολύ... έδωσα ένα πήρα εκατό!!!

    Δεν το περίμενα!!!

    Πολύ ωραία γράφεις αγαπητέ φίλε!!! Μου άρεσε πολύ αυτό το κείμενο!!! Εύχομαι τα καλύτερα!!!

    Ευχαριστώ,
    Παρασκευή Μαλούχου

    Υ.Γ . Κατερίνας και 'γώ!!! Κατερίνα μου... πάλι κοκκίνησα!!!!
    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ πολύ... έδωσα ένα πήρα εκατό!!!

    Δεν το περίμενα!!!

    Πολύ ωραία γράφεις αγαπητέ φίλε!!! Μου άρεσε πολύ αυτό το κείμενο!!! Εύχομαι τα καλύτερα!!!

    Ευχαριστώ,
    Παρασκευή Μαλούχου

    Υ.Γ . Κατερίνας και 'γώ!!! Κατερίνα μου... πάλι κοκκίνησα!!!!
    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητή, Παρασκευή. Στα 60 μου χρόνια,κατάλαβα την πανομοιότητα της στίξης. Στη θέση των δικών σου θαυμαστικών, τοποθέτησε τα δικά μου αποσιωποιητικά. Ή αν το θες διαφορετικά, κοιτάζοντας πίσω από τον καθρέφτη, δεν μπορώ να με περιγράψω. Μπορώ όμως να εκφράσω το θαυμασμό μου για ένα από τα ωραιότερα, και σίγουρα το πλέον γενναιόδωρο, blogg. Σ' ευχαριστώ θερμά.
    Γιάνννης
    Απάντηση


Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες , , , , ,
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)